Tilly Birds have spent the past decade quietly shaping one of the most recognizable sounds in modern Southeast Asian pop-rock. Formed in Bangkok, the trio—frontman Anuroth “Third” Ketlekha, guitarist and producer Nutdanai “Billy” Chuchat, and drummer Thuwanon “Milo” Tantiwattanaworakul—have built their reputation on a careful balance of alternative rock energy, polished pop songwriting, and spacious electronic production. The result is a sound that feels both contemporary and emotionally grounded, capable of moving easily between introspective melancholy and bright melodic hooks.

Their latest record, I’ll Remember to Forget You, continues that evolution while pushing further into dreamy synth textures and layered vocal arrangements. At the same time, the band holds tightly to the reflective songwriting that has defined much of their catalog. Rather than dramatically reinventing their sound, the album refines what the band already does well—atmosphere, melody, and emotional sincerity—while subtly expanding their production palette.

One of the most striking elements throughout the album is its sense of atmosphere. From the opening moments of “Dearest Tears,” the band establishes a slow-burning emotional tone. Gentle guitar lines, deep bass, and airy production gradually pull the listener inward, allowing the mood to unfold naturally rather than rushing toward an immediate pop payoff. That patience becomes one of the album’s defining strengths. Songs like “Call It A Day” and “Never A Waste Of Time” thrive on restraint, letting the vocals and understated instrumental layers build momentum over time. The result often feels weightless and immersive, with synth textures drifting beneath the music like distant tides.

At the same time, the band isn’t afraid to push further into heavier electronic territory. Tracks such as “Our Happy Place” and “Shouting Eyes” move the synths into a much more dominant role, creating darker and sometimes more intense sonic landscapes than listeners might expect. When these electronic elements align with the songwriting—as they do in the hypnotic groove that slowly develops in “Shouting Eyes”—they bring a sharp edge that adds depth to the record. In a few moments, though, the balance becomes slightly uneven. “Our Happy Place” occasionally feels as if two different moods are competing within the same space before the chorus eventually pulls everything back together.

Vocally, Third remains the emotional centerpiece of the band. His performances throughout the album balance clarity and vulnerability, often carrying both warmth and melancholy within the same phrase. That emotional duality becomes particularly noticeable on songs like “Before The Sun Can Shine” and the title track, where quiet, reflective verses gradually open into powerful and emotionally charged choruses. The band’s talent for building tension pays off in these moments, allowing the eventual emotional release to feel genuine rather than manufactured.

When the group leans more directly into pop songwriting, the results become some of the album’s most immediate highlights. “White Pills” and “Dirty Knees” both feature vibrant, memorable choruses that inject bursts of energy without abandoning the dreamy tone running throughout the record. “Dirty Knees,” in particular, carries a subtle retro glow in its synth work, giving the song a lightly danceable feel that contrasts nicely with the album’s more introspective moments.

Meanwhile, “Retro-39” stands out for a different reason entirely. Much of the album relies on layered production and atmospheric textures, but this track feels more like a full band performance. Guitars, bass, and drums lock together in a bright and uplifting groove, creating a sense of momentum that feels refreshingly organic. The lighter mood also offers a welcome contrast to some of the darker or more contemplative songs surrounding it.

Collaboration plays a meaningful role in expanding the album’s sonic palette as well. “If You Say So,” featuring James Alyn, introduces a new vocal dynamic that blends smoothly with the band’s electronic production. The contrast between Third’s confident delivery and Alyn’s softer tone adds depth and texture without disrupting the album’s overall mood. Later in the tracklist, “Heaven,” featuring Filipino indie favorites Ben&Ben, brings a brighter and more uplifting energy to the closing stretch of the album. The collaboration feels natural, with layered vocals and warm instrumentation creating one of the record’s most open and celebratory moments.

Not every idea lands perfectly, however. Some of the denser synth arrangements—particularly earlier in the album—can feel slightly overdesigned compared to the more organic balance heard later in tracks like “White Pills” or “Retro-39.” The brief interlude “Let Me Down In The Morning” also serves more as a transitional moment than a memorable highlight, offering a peaceful pause but leaving less of a lasting impression compared to the emotional peaks surrounding it.

Still, these small shortcomings never overshadow what the band accomplishes across the album as a whole. I’ll Remember to Forget You succeeds largely because of its emotional consistency. Whether exploring the quiet introspection of “Dearest Tears,” the darker tension of “Shouting Eyes,” the warmth of “Never A Waste Of Time,” or the cathartic pull of the title track, the record maintains a clear sense of identity from beginning to end.

By the time the closing moments of “Heaven” fade out, Tilly Birds have delivered a record that feels polished, thoughtful, and emotionally sincere. It may not radically reinvent their sound, but it sharpens the band’s defining strengths while pushing their production into slightly more ambitious territory. For a group already sitting near the top of Thailand’s modern alternative scene, I’ll Remember to Forget You feels like another confident step forward.

วง Tilly Birds ใช้เวลากว่าทศวรรษในการสร้างตัวตนทางดนตรีที่กลายเป็นหนึ่งในเสียงที่จดจำได้ชัดเจนที่สุดของวงการป็อป-ร็อกเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ยุคใหม่ วงสามชิ้นจากกรุงเทพฯ ประกอบด้วยนักร้องนำ แอนูรธ “Third” เกตุเหล็กคา, มือกีตาร์และโปรดิวเซอร์ นุตดนัย “Billy” จุชาต และมือกลอง ธวัณนพ “Milo” ตันติวัฒนวรกุล พวกเขาผสมผสานพลังของอัลเทอร์เนทีฟร็อกเข้ากับการแต่งเพลงป็อปที่ประณีต และงานโปรดักชันอิเล็กทรอนิกส์ที่เปิดกว้างและมีบรรยากาศลึกซึ้ง จนเกิดเป็นเสียงที่ทั้งร่วมสมัยและเต็มไปด้วยอารมณ์

อัลบั้มล่าสุด I’ll Remember to Forget You ยังคงเดินหน้าต่อยอดแนวทางนั้น โดยขยายพื้นที่ให้กับซินธ์โทนล่องลอยและการเรียบเรียงเสียงร้องหลายชั้นมากขึ้น ขณะเดียวกันก็ยังรักษาแก่นของการเขียนเพลงที่สะท้อนความรู้สึก ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญของผลงานของวงมาโดยตลอด แทนที่จะเปลี่ยนแปลงเสียงของตัวเองอย่างสุดขั้ว อัลบั้มนี้กลับเลือกขัดเกลาจุดแข็งเดิม—ทั้งบรรยากาศ เมโลดี้ และความจริงใจทางอารมณ์—พร้อมค่อย ๆ ขยายขอบเขตของงานโปรดักชันให้ทะเยอทะยานขึ้น

หนึ่งในสิ่งที่โดดเด่นที่สุดของอัลบั้มคือ “บรรยากาศ” ของดนตรี ตั้งแต่ช่วงเปิดของเพลง “Dearest Tears” วงค่อย ๆ สร้างโทนอารมณ์อย่างช้า ๆ กีตาร์นุ่ม ๆ เบสลึก และโปรดักชันที่เปิดกว้างทำหน้าที่ดึงผู้ฟังเข้าสู่โลกของเพลงอย่างค่อยเป็นค่อยไป วิธีการที่เน้นความอดทนนี้กลายเป็นจุดแข็งสำคัญของอัลบั้ม เพลงอย่าง “Call It A Day” และ “Never A Waste Of Time” เติบโตจากความเรียบง่ายและการเก็บอารมณ์ไว้ ทำให้เสียงร้องและองค์ประกอบดนตรีเล็ก ๆ ค่อย ๆ สะสมพลังตามธรรมชาติ แทนที่จะเร่งสร้างช่วงพีคแบบเพลงป็อปตั้งแต่ต้น

ในขณะเดียวกัน วงก็ไม่กลัวที่จะทดลองกับองค์ประกอบอิเล็กทรอนิกส์ที่เข้มข้นขึ้น เพลงอย่าง “Our Happy Place” และ “Shouting Eyes” ดันซินธ์ให้กลายเป็นองค์ประกอบหลักของเสียงเพลง สร้างภูมิทัศน์เสียงที่มืดและเข้มข้นกว่าที่วงเคยนำเสนอ เมื่อองค์ประกอบเหล่านี้เข้ากันกับการเขียนเพลง เช่นจังหวะที่ค่อย ๆ สร้างความสะกดใน “Shouting Eyes” มันช่วยเพิ่มมิติใหม่ให้กับอัลบั้ม อย่างไรก็ตาม ในบางช่วงอย่าง “Our Happy Place” งานซินธ์ที่หนาแน่นอาจทำให้รู้สึกเหมือนมีอารมณ์สองแบบแข่งขันกันอยู่ ก่อนที่ท่อนคอรัสจะดึงทุกอย่างกลับเข้าสู่สมดุล

ด้านเสียงร้อง Third ยังคงเป็นศูนย์กลางทางอารมณ์ของวง การถ่ายทอดของเขาผสมผสานทั้งความชัดเจน ความเปราะบาง และความอบอุ่นไว้ในประโยคเดียวกันได้อย่างเป็นธรรมชาติ ความสองด้านของอารมณ์นี้เห็นได้ชัดในเพลงอย่าง “Before The Sun Can Shine” และเพลงไตเติล ที่เวิร์สเงียบสงบค่อย ๆ เปิดไปสู่คอรัสที่ทรงพลังและเต็มไปด้วยความรู้สึก

เมื่อวงหันไปเน้นการแต่งเพลงป็อปมากขึ้น ผลลัพธ์ก็มักกลายเป็นช่วงที่โดดเด่นที่สุดของอัลบั้ม เพลงอย่าง “White Pills” และ “Dirty Knees” มีคอรัสที่สดใสและจดจำง่าย เติมพลังให้กับอัลบั้มโดยไม่ทำลายโทนล่องลอยที่ไหลผ่านทั้งงาน “Dirty Knees” ยังมีซินธ์ที่ให้กลิ่นอายเรโทรเล็ก ๆ ทำให้เพลงมีจังหวะที่ชวนขยับตัวเล็กน้อย ซึ่งตัดกับเพลงที่มีบรรยากาศครุ่นคิดในส่วนอื่นของอัลบั้ม

อีกหนึ่งเพลงที่โดดเด่นคือ “Retro-39” ซึ่งให้ความรู้สึกแตกต่างจากเพลงอื่นในอัลบั้ม แทนที่จะพึ่งพาการโปรดิวซ์หลายชั้น เพลงนี้ให้ความรู้สึกเหมือนการเล่นของวงแบบเต็มรูปแบบ กีตาร์ เบส และกลองประสานกันในจังหวะที่สดใสและมีพลัง บรรยากาศที่เบาและอบอุ่นนี้ช่วยสร้างความสมดุลให้กับอัลบั้ม เมื่อเทียบกับเพลงที่มีโทนมืดหรือครุ่นคิดมากกว่า

การร่วมงานกับศิลปินอื่นยังช่วยขยายสีสันของอัลบั้มอีกด้วย เพลง “If You Say So” ที่ร่วมกับ James Alyn เพิ่มมิติใหม่ให้กับเสียงร้อง การผสมผสานระหว่างน้ำเสียงมั่นใจของ Third และโทนนุ่มของ Alyn เข้ากันได้อย่างลื่นไหลกับโปรดักชันอิเล็กทรอนิกส์ของวง ในช่วงท้ายของอัลบั้ม เพลง “Heaven” ที่ร่วมกับวงอินดี้จากฟิลิปปินส์ Ben&Ben เติมพลังที่สดใสและเปิดกว้าง เสียงร้องที่เรียงซ้อนและดนตรีอบอุ่นทำให้เพลงนี้กลายเป็นหนึ่งในช่วงเวลาที่สว่างและชวนเฉลิมฉลองที่สุดของอัลบั้ม

แม้จะมีไอเดียที่ไม่ลงตัวบ้าง เช่น งานซินธ์ที่หนาแน่นเกินไปในบางเพลงช่วงต้น หรืออินเตอร์ลูดสั้น ๆ อย่าง “Let Me Down In The Morning” ที่ทำหน้าที่เป็นเพียงช่วงเปลี่ยนผ่านมากกว่าจะเป็นไฮไลต์สำคัญ แต่ข้อสังเกตเล็กน้อยเหล่านี้ไม่ได้บดบังสิ่งที่วงทำได้สำเร็จ

ท้ายที่สุดแล้ว ความสำเร็จของอัลบั้มนี้อยู่ที่ความต่อเนื่องทางอารมณ์ ไม่ว่าจะเป็นความครุ่นคิดช้า ๆ ของ “Dearest Tears” ความตึงเครียดที่มืดหม่นใน “Shouting Eyes” ความอบอุ่นของ “Never A Waste Of Time” หรือการปลดปล่อยอารมณ์ของเพลงไตเติล ทุกช่วงของอัลบั้มยังคงรักษาเอกลักษณ์ของวงไว้อย่างชัดเจน

เมื่อเสียงสุดท้ายของ “Heaven” ค่อย ๆ จางหาย Tilly Birds ก็ได้มอบอัลบั้มที่ดูประณีต ละเอียด และจริงใจทางอารมณ์ แม้มันอาจไม่ได้เปลี่ยนแปลงเสียงของวงอย่างสิ้นเชิง แต่อัลบั้มนี้ช่วยขัดเกลาจุดแข็งของพวกเขา และผลักดันงานโปรดักชันให้ทะเยอทะยานขึ้นอีกขั้น สำหรับวงที่ยืนอยู่ในแถวหน้าของฉากอัลเทอร์เนทีฟไทยยุคใหม่แล้ว I’ll Remember to Forget You ถือเป็นอีกก้าวที่มั่นใจและแข็งแรงในเส้นทางของพวกเขา